
Artık sana olan sevgimi değil, bitirmeye çalıştığım bir bahar kırgınlığını anlatıyorum. Düşünüyor musun aceba sende ben gibi, ağlıyor musun geceleri, ağır geliyor mu o beden tıpkı benim ki gibi sana, eminim gelmiyordur. Çünkü sevdayı ben yükledim yüreğime sen değil... Sen rahatsın, vicdanın rahat gönlün rahat.
Sen gibi olmayı ne çok isterdim şuan bir bilsen. Görsen her daim döktüğüm gözyaşlarımı. Silmeni beklemiyorum. Sadece nasıl acı çektiğim ya da çektirdiğini bir kere görsen şöyle uzaktan. Belki, belki... Yok, yok olmaz bu düşündüğüm... Ne düşündüm biliyor musun? Belki teselli için silersin gözyaşlarımı diye düşündüm ama olmayacağını biliyorum.
Biliyor musun hala ‘’neden ‘’sorusunu çıkaramadım aklımdan. Cevabın hiçbir zaman tatmin etmedi beni… Tıpkı bir çocuğa söylenen beyaz yalan gibi geldi sözlerin.
Neden geldin, niye gittin aniden… Neden yaktın yüreğimi benden habersiz en derininden… Sorularım cevapsız kaldı zihnimde.
Hala seni nasıl unutacağımı bilmiyorum… Unutmak içinde çaba sarfetmiyorum. Senin de dediğin gibi ‘’Hazandır bundan sonra mevsimler’’ deyip tebessüm etmenin yollarını arıyorum.
Sen beni düşünmeden kaçıncı güne adım atarken, ben beni bıraktığın o günde takılı kalmanın acısını yaşıyorum...
A.K