Hazan'ımın Ardından ...
5/3/2009
Kupkuru bir yalnızlık düştü payıma
Sararmış yapraklarım yoktu belki ama
Gözlerim düşmüş,ellerim kimsesiz kalmıştı…
Kuruyan yaprakların ardından,
Ne gözyaşları,ne feryatlar çarem olmuştu.
Gün hazan günüydü,gün ayrılık…
Kaldırımların her karesinde adımlarımı saydım.
Yalnızlıkla artık başbaşaydım.
Susturmuştum dilimi
Kiminle, ne konuşacaktım?
Derdimi, kimlere, nasıl anlatacaktım?
Cansuyum tükenmişti belki de,
Hayat direncimi yitirmiştim
Bir el bekledim gelmeyeceğini bile bile,
Yalnızlık da en sonunda bitivericek diye.
Şimdi ne uzanacak bir el var,ne de tutacak bir ben.!
Hayattayken ölümü yaşıyor gibiydim.
Üzerime toprak yerine kurumuş yapraklar yağıyor sanki
Ses çıkaracak takatim yok artık,
Yüreğimdeki kimsesizle başbaşayım.
Artık ben ağlayamıyorum,
Gözlerim dolmuyor eskisi gibi,
Belki de artık göremiyor gözlerim.
Kalbim öylesine yorulmuş ki ben gibi,
Son nefeslerimi tüketiyorum belki.
Bu hazan mevsiminde ben de yalnızlık gibi,
Issızlaşıyorum…çığlıklarımı susturuyorum…
Bu hazanı bana yaşatana haykırıyorum son nefeste:
İstemem kirli ellerini,
Göremeyen gözlerini,
Pas tutmuş yüreğini.
Sen de bıraktığım kalbimi ver geri!..
Kevser TEKİN
